yazmaya, anlatmaya ve dinlemeye henüz başlamadım. yaşam sürecimin sonuna kadar da başlayıp bitirmeye fırsatım olmayacağı nice şeyler olacak biliyorum. güzel olan şu ki ,bazen sadece, ben istemediğim için hiç varolmayacaklar. özgür irade dediğimiz durum anlayacağınız.  peki eleme yaparken zaman sürecine takılanlar, yani yapamadığımız sürece boğazına takılıp yutkunmamıza fırsat tanımayan durumlarla nasıl başedeceğim. yönlendirmeli kılavuz kitapçıkla dünyaya gelmediğimize üzülmek yerine, adına çözüm üretmek dediğimiz bir yöntem kesfettigimiz, adına doğru veya yanlış, oğlumun deyimiyle ‘noolsun annne’ deyip, seçtiğimiz milyonlarca cevaptan sadece birini kendimize doğru belirleyip saati ilerlettigimiz  anlar dolu.
Ve sadece birini seçmemiz gerektiğinde, sonuçların yüküyle nasıl başa çıkılacağını gösterebilen var mı? Büyümek işte bazen sadece bunlarla bile tek başına yüzleşmek olduğunu düşünürsek korku ve endişelerimizle bayağı yüzleşmeyi öğrendiğimizi söylemek gerekir.

ve bu bile, başlı başına kendimizi takdir edeceğimiz bir başarı.