Uzun zamandır bekliyorum. Seni ve beni. Beni ve seni. Aslında uzun zamandır beklediğim ‘bir beni seven sen’. Seviyorsundur eminim, kendince, sevginin sana yeten kadarıyla. Ben neden mi unutuyorum her seferinde sevildigimi, neden mi yalnızlık daha ağır basıyor.

İşte bilmediğim bu…

Ben bilmiyorsam, kimse bilemez değil mi? Kimse yalnızlıktan bu kadar korkan benim niye yalnızlık duyguma yenik düştüğünü bilemez değil mi. Eğer ben bilmezsem. 

Ben  çok korkuyorum. Elimi tutmadığın her gün gitmenden. Gözümün içine bakmadığın, bırak cümleleri; bana ayıramadığın iki dakikalık suskunluğun beni hergün benimle daha çok yalnız bırakıyor. Yaralarım artık  çok açıkta kanıyor.  Ve kimse şifalandiramiyor. Hiç bir arkadaş, hiç bir spor, hiç bir hobi doldurmuyor zamanı. Duran zaman daha da akmıyor.